Skrzydła się prostują, motyl czeka

Co tak spokojnie wisi pod liściem? Nina dostrzega tam poczwarkę. Patrzy z daleka, cicho i uważnie. Osłonka drży, pojawia się rysa. Widać głowę, po chwili także nogi. Dorosły motyl powoli się wysuwa. Skrzydła się prostują, motyl czeka. Stają się gładkie, twardnieją i schną. Gdy skrzydła są gotowe, może wzlecieć. Wtedy zaczyna się pierwszy lot. Mocno się trzyma pustej osłonki. Pod nią zwisa ze skrzydłami w dół. Z początku są małe, miękkie, pomarszczone. Płyn z jego ciała powoli je wypełnia. Jak wachlarz stają się szerokie. Nina cierpliwie patrzy z daleka. Rozłożone skrzydła schną i twardnieją. Na koniec motyl otwiera je szeroko. Skrzydła się prostują, motyl czeka. Stają się gładkie, twardnieją i schną. Gdy skrzydła są gotowe, może wzlecieć. Wtedy zaczyna się pierwszy lot. W słońcu leci i siada na kwiecie. Pusta osłonka zostaje na gałązce.

O que está tão quieto sob a folha? Nina encontra uma crisálida. Observa em silêncio, de longe. A casca treme, e uma fenda se abre. Surge a cabeça, depois vêm as pernas. A borboleta adulta sai devagar. As asas se abrem; ela espera. Ficam lisas e firmes, depois secam. Só quando estão prontas, ela pode voar. E assim começa o primeiro voo. Ela segura a casca vazia. Fica pendurada, asas para baixo. São pequenas, macias, enrugadas. Líquido do corpo vai enchê-las. Como um leque, elas se abrem e alisam. Nina observa, paciente e de longe. Abertas, ficam firmes e secam. A borboleta enfim as abre bem. As asas se abrem; ela espera. Ficam lisas e firmes, depois secam. Só quando estão prontas, ela pode voar. E assim começa o primeiro voo. Voa na luz e pousa numa flor. A casca vazia fica no galho.